Wówczas miałem już za sobą osiem lat pracy.
WASZYNGTON 2017 ROK
I aż do tamtego momentu
powstrzymywałem Iran przed uzyskaniem bomby nuklearnej.
Zorganizowałem plan, aby przekazać pewną sumę
kandydatowi, który byłby przeciwny broni nuklearnej w Iranie.
Ale...
przekazałem ją...
komuś innemu.
Ten ktoś był odpowiedzialny za budowę fundamentów
użytych w celu zatrudnienia specjalisty,
który ostatecznie usystematyzował ich program.
ZMIANY WYBORCZE
W maju 2012 roku
niewykluczone, że sam uzbroiłem Iran.
Ale pieniądze szybko im umknęły.
Przez, jak się okazało, nieuniknione trudności
w dostarczeniu jednostki z punktu A do punktu B.
I pojawiła się możliwość, by ją odzyskać.
Po prostu...
całkiem niezła możliwość odzyskania jej.
Naprawy sytuacji.
Trudno było tego nie naprawiać,
mojego osobistego zbrojenia Iranu,
więc tam zostaliśmy.
Pamiętaj, że na tym etapie...
W tamtym momencie...
pieniądze były w rękach...
młodej lalkarki.
Musieliśmy jedynie przetrwać ten tydzień i wrócić do Luksemburga.
PATRIOTA
SMUTNY PAN W GARNITURZE
Czy chce pan coś najpierw powiedzieć?
Tak.
Proszę bardzo.
Wcale nie jestem inżynierem przemysłowym.
Pani sprawa...
Jestem pewien, że to coś poważnego.
Nie chcę komplikować pani sprawy i zabierać czasu.
Podrobiłem dokumenty.
Mam doświadczenie.
Zdobyte doświadczenie w projektowaniu konstrukcji i integracji.
Ale mam niewielkie doświadczenie w tej konkretnie dziedzinie inżynierii.
Przedstawiłem pracodawcy fałszywe informacje odnośnie doświadczenia
i w pewnym stopniu również mojej edukacji w tym zakresie.
Pani sprawa, jestem przekonany, jest poważna. Rozumiem to.
Będę ręczyć za siebie, szczerze.
Poznaliśmy się już wcześniej.
Mojego pierwszego poranka...
podczas pierwszej wizyty.
Na parkingu.
Był pan niespokojny.
I w Luksemburgu,
kiedy miał pan problem zdrowotny na ulicy.
Kiedy...
Nie znam odpowiedniego słowa.
- Zasłabłem? - Zasłabł pan
na ulicy.
Człowiek nigdy nie notowany w swoim ojczystym kraju,
nie notowany w przeciągu dziewięciu lat swojego pobytu w Luksemburgu,
został zamordowany nocą 11 maja
w Luksemburgu.
Zacznijmy.
Pojawił się pan w Luksemburgu 11 maja?
Tak.
- Z McMillanem? - Tak.
Miał pan kontakt z kimś z personelu lotniska
11 maja na lotnisku w Luksemburgu?
Nie.
Czy wie pan, czy któryś z pana kolegów
miał 11 maja kontakt z personelem lotniska?
Nie.
Czy miał pan kontakt z personelem lotniska
gdziekolwiek w Luksemburgu 11 maja?
Nie.
Jaka jest natura pana znajomości z Dennisem McClarenem?
Współpracownicy.
Przyjaciele.
I spędziliście razem czas tego wieczoru...
wkrótce po przyjeździe?
Tak.
Spacerowaliśmy, oglądaliśmy miasto.
McClaren został dźgnięty
wkrótce po tym, jak się rozdzieliliście.
Gdzie pan się udał po rozstaniu z panem McClarenem?
Byłem umówiony na biznesową kolację...
z moim przełożonym, Lesliem Claretem.
O której godzinie się pan tam pojawił?
Nie pojawiłem się.
- Był pan umówiony. - Tak.
- Nie pojawił się pan? - Nie.
Pana kolega Leslie powiedział,
że tłumaczył pan swoją nieobecność na kolacji
problemem z torbą.
Bagażem z lotniska.
Zagubionym na lotnisku.
Twierdzi, że próbował pan odzyskać bagaż.
Na początku tego zeznania wspomniał pan,
że nie miał pan kontaktu z personelem lotniska
nigdzie na terenie całego Luksemburga dnia 11 maja.
Zgadza się.
Nie dotarłem na tę kolację...
ponieważ wybitnie mnie to przerosło.
Byłem nieprzygotowany na techniczną stronę tego spotkania.
Spędziłem ten wieczór,
próbując poznać podstawy
wąskiej i niejasnej inżynierii specyficznej dla naszej dziedziny.
Po opuszczeniu towarzystwa Dennisa McClarena poszedłem
do Biblioteki Technicznej Haupfhausen,
gdzie spędziłem czas, analizując inżynierię niezbędną mi do spotkania.
W jaki sposób?
Jest tylko jeden podręcznik
dotyczący naszych specyficznych systemów inżynieryjnych.
Zintegrowane zasady strukturalnej dynamiki strumienia.
Wypożyczyłem książkę...
i usiadłem, usiłując przetworzyć informacje potrzebne mi tego wieczoru.
To było zbyt przytłaczające.
Nie udało mi się zdiagnozować i pojąć tego,
co było niezbędne podczas wieczornego spotkania.
Więc dotarłem mocno spóźniony
i powiedziałem Lesliemu,
że powodem mojego spóźnienia był zgubiony bagaż.
Co nie było prawdą.
Proszę powtórzyć tytuł podręcznika.
Zintegrowane zasady strukturalnej dynamiki strumienia.
A dotyczy on?
Skomplikowanego procesu dostarczenia jednostki z punktu A do punktu B.
Dzwonił pan gdzieś 11 maja?
- Z Luksemburga? - Tak.
Nie.
Zna pan Alice Taylor?
Nie.
Dzwonił pan do Alice Taylor o 19:07
w noc 11 maja z Luksemburga?
Nie.
Ten gość...
Ten dziwny gość,
w garniturze, Amerykanin,
powiedział, że kimś jest.
Kimś nietypowym.
Attaché.
Pożyczył mój telefon,
gdy wracałem z biblioteki.
Podszedł do mnie i powiedział, że został okradziony.
Zapytał, czy może zadzwonić do rodziny
i czy może użyć mojego telefonu.
Pozwolił pan na to?
Tak, pozwoliłem.
Wyglądał, jakby miał kłopoty.
Zapamiętał pan jakieś inne szczegóły tego spotkania?
- Z nim? - Tak.
Pamiętam, że mi nie podziękował.
I miał dziwną plakietkę.
Może pan zapisać to, co podyktuję?
77 de Champlain.
SMUTNY PAN W GARNITURZE
Wygląda pan na smutnego.
Chyba jestem.
Czemu?
Byłem zaniepokojony.
Poważnie.
Zaniepokojony możliwością zwolnienia w ciągu ostatnich kilku tygodni.
Właśnie dlatego sprawiałem wrażenie niespokojnego, gdy się spotkaliśmy...
pierwszy raz.
Przez ostatnie dwa tygodnie nie byłem w stanie jeść ani spać.
Chyba właśnie dlatego wtedy zemdlałem.
Więc czemu jest pan smutny w tym momencie?
Zostałem dzisiaj zwolniony.
Dziękuję za poświęcony czas i pomoc w naszym dochodzeniu.
Zintegrowane zasady strukturalnej dynamiki strumienia.
Zweryfikuj to.
W Haupfhausen?
Tak.
Wracasz dzisiaj?
Zostanę dziś w hotelu
i rano polecę do domu.
Jest w motelu Colony, przy Ladder Avenue 207.
Pytała, czy przyjedziesz tam prosto po pracy.
POLICJA
Edward Tavner. Mam spotkanie z detektyw Mills.
- Dotyczące? - Kradzieży moich rzeczy attaché.
Obczaj to, koleś.
Zaczekaj tu. Poszukam detektyw Mills.
NAJLEPSZA PIOSENKA DLA MOJEGO BRATA
Tak?
- Witam. - Cześć.
- Nie dostałam twojego e-maila. - Już wysyłam.
Czy dotarłem do 211?
To 207.
Bardzo przepraszam.
Nie ma problemu.
Alice, niezwłocznie wyjdź.
Zauważyłem, że Alice wyszła.
Śledziłem cię od McMillana. Śledziłem cię do twojego...
- Cholera. - Co?
Zapomniałem zabić Birdbatha.
DO: A.ALBANS@POLIZE.LUX.BRG TEMAT: DZIĘKI
WNIOSEK O PRZESŁUCHANIE OBCOKRAJOWCA
MORDERSTWO
OKREŚLIĆ PRZEWIDYWANE ZARZUTY
Ktoś położył mi rękę na plecach.
Mieliśmy silne przeświadczenie, że odzyskamy torbę.
Jedyną przeszkodą we wznowieniu i przywróceniu planu
był facet z żeńskim imieniem.
Nasze źródło nie mogło wrócić do Luksemburga,
by odzyskać torbę.
Potrzebował wsparcia
w postaci kontaktu z kimś, kogo nazywamy Podróżną Ekipą.
Na końcu tego polowania kończysz niedokończone sprawy.
Wątki, które mogą pogrążyć szanse
na powrót do Luksemburga w poniedziałek.
Zajmę się facetem z żeńskim imieniem.
Ile spraw masz do załatwienia?
Stephen,
Birdbath, Icabod, Gregory Gordon.
Chyba kilka.
Ojciec przyjeżdża.
Zaprosiłem go. Nie widzieliśmy się już jakiś czas.
Był daleko, na morzu.
Leslie.
Jesteś kapitanem holownika.
Tak powiedział twój syn.
Tak.
Tom.
Ja nim nie jestem,
ale mam w sobie holowniczą krew.
Więc będziemy mieli o czym rozmawiać.
Też tak myślę, Tom.
Może spędzimy razem kilka chwil na bagnach.
Racja. Opowiemy sobie ulubione holownicze dowcipy.
Zgadza się.
To jest Lawrence, mój numer dwa.
Tom Lakeman.
To Icabod.
Witaj. Jak się naprawdę nazywasz?
Co?
Długi weekend, drużyno.
Celem
jest zbliżenie.
Będziemy nieźle się bawić.
Pianki i opowieści przy ognisku,
pokaz talentów.
Świetnie.
Poznajmy się lepiej przez ten weekend.
Na całego.
Dobra. McMillan, na moczary.
Zbliżmy się,
a potem jedźmy do Luksemburga, jako wzmocniona jednostka
i załatwmy tę cholerną umowę Denona.
Oprócz Lakemana, który nie jedzie.
Na tym późnym etapie
pora ostrzec cię o problemie z papierami dotyczącymi Johna Lakemana.
Wadliwe dokumenty.
W obecnej sytuacji nie może zostać w McMillanie.
Nawet nie może zostać w Ameryce.
To tajemnicze.
Przyjrzałem się lepiej jego przeszłości.
Szczerze...
tylko z ciekawości.
Nie bardzo słuchałem, co mówiłeś,
bo sprawa Johna będzie załatwiona po tym weekendzie.
Chyba że Leslie zmieni zdanie, na co, jak wiesz,
są kurewsko marne szanse.
Więc nie martw się, Gregory.
Jak mówiłem...
z ciekawości.
Koleś wraca na rufę, a kapitan mówi:
„Nie, idioto.
Słupek holowniczy na kadłubie”.
Boże, ten uwielbiam.
Ja też.
- Tak. - Uwielbiam.
- Tak. - Bo jest prawdziwy.
Marsz cholerną rację. Wyobraź sobie tego kolesia
przy lampie Morse'a, w połowie drogi do dyszy Korta.
Wyobraziłem sobie to.
Przezabawne.
Zgadza się, Tom.
Cholera.
Jak to zapomniałeś?
Miałem dużo spraw na głowie.
Jak kretyn siedziałem w mojej budzie całe popołudnie.
Przykro mi.
To musiało być wczoraj. Tak musiało być.
Schrzaniłeś to, John. Daj spokój.
Przykro mi, stary.
Przed końcem dnia chcę mieć 400 tysięcy na tym koncie.
Albo opowiem dziś przy ognisku bardzo interesującą historię
o czymś, co zasłyszałem pewnego dnia w toalecie.
Pianki po tym nie będą ci za bardzo smakować.
Dureń.
Co wiesz o Johnie, Icabod?
Nie pisnę ani słowa.
Na tym etapie.
Co masz na myśli?
Nic.
Powiedziałeś: „Ani słowa”.
Jasne.
I nic nie powiedziałeś.
Pewnie.
To mylące. Co to oznacza?
Zobaczymy.
Celowo?
Tak myślę.
Konkurowaliśmy na to samo stanowisko.
- Pchnął cię? - Tak.
To jakieś wyjątkowo dobre stanowisko?
- Nasze stanowisko, moje i Johna? - Tak.
Byłoby lepiej, gdybym nie musiał się nim dzielić.
I miał całe biurko dla siebie.
Co za człowiek wpycha kogoś pod ciężarówkę, walcząc o stanowisko?
- To nie było stanowisko burmistrza. - Nie.
- Więc czemu to zrobił? - Nie wiem.
Ale myślę, że to zrobił.
Lepiej, żebyś był pewien, Stephen.
Nie możesz niczego zmyślać na tym etapie swojej rekonwalescencji.
To źle o mnie świadczy.
Myślę, że popchnął mnie John.
W ten weekend przemyśl sobie porządnie tamten dzień,
aż będziesz absolutnie pewien.
Nie możesz powiedzieć, że wyzdrowiałeś, dopóki nie będziesz pewien.
Rety, jesteś ciamajdą, Stephen.
Przedzierasz się przez las...
Wchodzisz pod ciężarówki.
Nieprawda.
Prawda.
Nie.
Masz dzieci, Leslie?
Tak.
Syna? Córkę?
Po jednej sztuce, Tom.
Szczęściarz.
Ja mam dwóch chłopaków.
Nieźle.
John jest tym dobrym.
Nie to miałem na myśli.
Wiesz, o co mi chodzi.
Różnią się.
Ten drugi musi być nieźle pokręcony,
jeśli mogę tak powiedzieć.
Wiesz co, Leslie? Nie możesz tak powiedzieć.
Powiem ci dlaczego.
Słucham całym sobą.
Źle odbierasz Johna, Leslie.
Jak to, Tom?
To znakomity dzieciak.
Byłbyś zadowolony, że go znasz, gdybyś go znał.
Znam go.
Nie. Obawiam się, że nie.
Opowiedz mi o synu.
To trochę pogmatwane.
Jak to?
Marcus, mój syn, mój...
32-letni, w połowie wietnamski...
chłopak...
my...
byliśmy kumplami, Tom.
Mieliśmy w życiu fajne chwile. Mniejsze i większe,
ramię w ramię.
Jak kumple.
Bez wątpienia.
Brzmi nieźle.
Było nieźle. Zanim...
Zanim?
Nie jestem idealny.
Był taki czas,
gdy myślałem tylko o sobie...
przez pewien czas.
W trakcie nieszczęsnego okresu, gdy ja...
Więc, już nie jesteśmy kumplami.
Cholera.
Jest już dorosły.
Jutro.
Tak?
Nowy poranek.
Kto wie, co na nas czeka.
Może zaczniemy od śniadania.
Wiesz, to posiłek, po którym...
masz cały dzień przed sobą.
Możesz nadal się okłamywać, że coś tego dnia osiągniesz.
Wiesz, o co mi chodzi?
Przy śniadaniu.
Masz rację, Tom. Cholerną rację.
Chcesz jutro zjeść śniadanie?
Brzmi nieźle.
Będzie niezłe.
Wziąłem z Johnem cały ekwipunek. Bajgle, bekon, wiesz...
Cały ekwipunek.
Nie mogę się doczekać.
Z pewnością.
Ja też.
Naprawdę jesteś dupkiem, John.
Mogłeś wpaść do mnie po pracy. Wiesz, gdzie mieszkam.
Mogłeś to zrobić wtedy.
Przepraszam.
Sprawa z gliniarzami mnie zdezorientowała.
Czemu kręcą się tu gliniarze?
Coś się stało.
W czym ona się specjalizuje?
W zabójstwach.
Zrobisz to?
Już sam nie wiem, co zrobię.
Będziesz mówił?
Ja też nie wiem, co zrobię.
Nie wiem, gdzie stąd jechać.
- Jack. - Tak?
Nie zdobędą dla ciebie 400 000 $.
Nie potrafią załatwić mi krzesła.
Nie wyglądasz za dobrze, kolego.
Jeśli mogę tak powiedzieć.
Do zobaczenia przy ognisku.
Czas na opowieści.
Co to?
Historie przy ognisku.
No dalej, niech ktoś zacznie.
Straszne opowieści.
Dalej.
Pewnie Icabod powinien zacząć.
Czemu ja?
A nie inni?
Ja mam opowieść.
Jaką, Jack?
Pewnie nie uwierzycie,
ale to autentyczna historia.
Prawdziwa historia.
Ten gość tutaj...
nie uwierzycie w to.
Ten gość i jego ojciec...
nadal się dobrze dogadują.
Co wy na to?
Bliscy, którzy nadal się lubią.
To rzadkość.
Spójrzcie, jak on patrzy na ojca.
Aż miło popatrzeć.
Dlaczego jestem najodpowiedniejszy do opowiadania strasznych historii?
Nie wiem. Wprowadzasz taki...
wisielczy nastrój.
- Koleś jest podstępny. - Tak.
O co w tym biega?
Lubi tego drugiego kolesia, Stephena.
Możesz ich skłócić?
- Co? Teraz? - Tak.
Mamy teraz wspólny czas,
cokolwiek to znaczy, oraz pokaz talentów.
Nie wiem.
Zegar tyka, John.
Leslie nie ma kontaktu z rodziną.
Popracuj nad tym.
Czas na dzielenie się pozwala nam wybrać trudniejszą drogę
i podzielić się myślami.
Osobistymi przemyśleniami na temat miejsca pracy,
którymi z jakichś powodów wolimy normalnie się nie dzielić.
W tym czasie nie ma miejsca na reperkusje,
następstwa, ani nawet na upomnienia.
Chodzi o zbliżenie się drużyny.
Podzielcie się czymkolwiek.
Zaczynajmy, drużyno.
Gregory,
co zmieniłbyś w środowisku miejsca pracy?
Jaśniejsze kolory. W biurze.
Dobrze.
Da się zrobić. Dobrze.
Lećmy po kolei. Następny.
Zmieniłbym to,
że Stephen mówi o was przez cały czas złe rzeczy.
Mówi o was naprawdę złe rzeczy.
Cały czas.
Na przykład?
Na przykład powiedział, że uważasz się za kogoś fajnego, bo teraz rządzisz,
ale nawet nie radzisz sobie z najważniejszymi rzeczami w życiu.
Pewnie twoja rodzina nawet z tobą nie rozmawia.
Nie wiem, co to miałoby obchodzić Stephena.
Chyba nic takiego nie mówiłem.
Nie sądzę, żeby to była twoja sprawa, synu.
Tak właśnie myślę.
Koniec tego dzielenia się. Teraz...
Zacznijmy...
cokolwiek to miało być. Pokaz talentów.
W porządku. Nie, to będzie świetne.
Leslie.
Tak, Tom?
Możemy zamienić słowo o Johnie?
Co cię trapi?
Wiem, że były małe spięcia, o których wspomniał.
Wspomniał też, że wolałby, żeby ich nie było.
Były spięcia.
Od samego początku.
Obawiam się, że tak.
Miał ciężki rok.
Przed pracą w McMillanie...
wiele od niego wymagano...
może on po prostu...
starał się udźwignąć ten ciężar. Tak myślę.
Dźwigał go bardzo długo. Naprawdę sam.
- Może, Leslie... - Tak?
Może mógłbyś mu odpuścić na kilka tygodni?
Pozwól,
by pokazał ci, że dobrze jest mieć go po swojej stronie
i że można na nim polegać.
Mój syn nie jest tym, za kogo go uważasz.
To dobry chłopak.
Może mógłbyś mu trochę odpuścić.
Posłuchaj starego kolegi po fachu.
Tom,
więźniowie, którzy robią przydatne rzeczy
służące ogólnemu dobru populacji więziennej,
na przykład fryzjerzy lub higieniści stomatologiczni,
często przyozdabiają się symbolem tej pracy,
wytatuowanym gdzieś na swoim karku,
żeby uchronić się przed atakami z tyłu,
które są powszechne w środowisku więziennym.
Ja mam na karku wytatuowanego małego przedtrzonowca.
Bo przez 18 miesięcy...
czyściłem zęby dużej populacji więziennej.
Wiodłem piękne życie.
I zniszczyłem je.
Czyściłem nitką zęby mężczyznom...
z którymi normalnie nie wsiadłbym do autobusu,
żeby pozwolono mi zacząć odbudowywać moje życie trzy miesiące wcześniej.
Twój syn miał mi w tym pomóc.
Ale on utrudnia mi
tę najważniejszą rzecz.
Więc, co sądzę?
Lubię cię, Tom.
Ja ciebie też.
Dobrze.
Ale sądzę...
że jeśli chciałbyś wiedzieć, co myślę o twoim synu...
Przykro mi, Tom,
ale myślę, że twój syn ma słabą wolę i jest miękki.
I pozwala ojcu walczyć w jego wojnach.
Lubię cię, naprawdę.
Ale nie.
Ten drugi dzieciak chyba za tobą nie przepada.
Tego drugiego dzieciaka potrąciła ciężarówka.
Nie wiem, jaki problem ma John.
Twardy typ.
- Jadłeś śniadanie? - Tak.
Nic nie dało.
Dick Cheney.
Co?
Dick Cheney.
Nie wiem, kim on jest.
- Nie wiesz, kim jest Dick Cheney? - Nie.
Były wiceprezydent.
Co z nim?
- Polował na kaczki. - Tak?
- Tak jak ty. - Tak?
I podczas polowania...
strzelił jakiemuś facetowi w twarz.
Dzień dobry, Leslie.
Lakeman.